Waar kunst dankzij de wondere wereld van het internet steeds toegankelijker wordt voor een breder publiek, kan het hele galeriewezen soms nog wat stoffig overkomen. Niet bij deze Amsterdamse Gallery Directors. Dit zijn zeven jonge Gallery Directors die de Amsterdamse kunstwereld flink op z’n kop zetten en ons voorstellen aan de volgende generatie kunstenaars. Click here to see the original text.

Naam: Emmelie Koster
Galerie: No Man’s Art Gallery

Hoe ben je in deze business terechtgekomen?
Toen ik rechten studeerde wilde ik even mijn andere hersenhelft gebruiken. Ik haalde wat doeken bij de Xenos en ging aan de slag. Mijn schilderijen waren zo lelijk dat ik een online galerie aanmaakte om ze als kunst van ene Bob Koster te proberen te verkopen. Bob viel niet echt in de smaak, maar een heleboel kunstenaars vroegen wel of ze ook in de galerie mochten exposeren. Dat mocht van mij wel, dus heb ik in 2010 mijn eerste pop-up galerie georganiseerd. Voor mijn studie vertrok ik vervolgens naar Hamburg en Mumbai, waar ik besloot ook pop-up galeries te organiseren met lokale kunstenaars. Ik bedacht dat het goed zou zijn als kunstenaars van over de wereld al vroeg in hun carrière in een ander land konden exposeren. Ik heb mijn studie wel afgemaakt, maar ben in de kunst verder gegaan om pop-up galeries te organiseren in Parijs, Kopenhagen, Shanghai, Kaapstad en op dit moment in Rotterdam.

Hoe kom je aan de galerieruimtes?
Overal ter wereld ga ik op zoek naar een ruimte die past bij de kunst die ik wil tentoonstellen. De pop-up galerie in Rotterdam is bijvoorbeeld tweeduizend vierkante meter op de vierde verdieping van het oude gebouw van de Rotterdamse Bank op de Coolsingel. In Amsterdam heb ik op de Nieuwe Herengracht 119 een anti-kraak-kantoor waar ik ook af en toe exposities organiseer.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
In Rotterdam is tot en met 7 juni werk te zien van vijfentwintig jonge kunstenaars die ik op alle voorgaande bestemmingen van de galerie ontdekt heb. Onder andere mooie houtskooltekeningen van Lehlogonolo Mashaba uit Johannesburg, een installatie van Aixia Li uit Shanghai en videowerk van de Deense Julie Nymann. Vanaf 11 juni tonen we in de Amsterdamse ruimte etsen van William Kentridge als onderdeel van een expositie over drukkunsten uit Zuid-Afrika.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Dat is een expositie waarbij alle kunstenaars zelf aanwezig kunnen zijn. Het nomadische galerieconcept betekent voor onze kunstenaars dat hun werk buiten de culturele en economische context waarin het gemaakt is geplaatst wordt. Het zou mooi zijn als alle dertig NMAG-kunstenaars op één plek bijeen konden komen om elkaar te inspireren vanuit verschillende culturele perspectieven.

Wat maakt of breekt een goede show?
Mijn rechterhand Joery de Winter.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Let op Simone Engelen. Zij geeft op dit moment de regie over haar eigen leven uit handen in haar performance/fotografieproject A Scripted Life, waarin ze mensen zoals Ronald Giphart, haar vroegere decaan maar ook bijvoorbeeld haar ex een dag uit haar leven laat voorschrijven. Ik ga vandaag een script voor haar schrijven.


Naam: Mo van der Have
Galerie: Torch Gallery

Hoe ben je in deze business terechtgekomen?
Ik heb de galerie van mijn vader overgenomen, die helaas veel te vroeg is overleden. Op mijn 22e werd ik van marketingstudent opeens chef van een galerie. Ik heb alles gestudeerd van ict en wiskunde tot filosofie en dus marketing. Kunst heb ik nooit gestudeerd, want dat was ik eigenlijk wel een beetje zat – mijn vader was galeriehouder en mijn moeder is kunstenaar, dus die paplepel met kunst bleef maar komen. Van kinds af aan ging ik naar kunstbeurzen, openingen en studio’s zoals die van Herman Brood. Zacht gezegd was het een overkill aan kunst waardoor ik naar iets anders zocht. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn ouders me overal mee naar toe sleepten, want hierdoor heb ik kennis en vaardigheden die normaal gesproken jaren galeriewerk vergen.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Zoals veel vastgoedzaken in Amsterdam is dat in geheimen gehuld, geheimen die mijn vader meenam in zijn graf.

Wat is er momenteel te zien in je galerie?
We hebben nu een tentoonstelling van vier kunstenaars uit één familie. De Zwitserse familie Rabus (twee zoons; Till en Leopold en de ouders; Renate en Alex) woont in Neuchatel, waar zij genieten van het trage, vaak intieme dorpse leven. Ze hebben ook ieder een goedlopende internationale kunstcarrière, met een heel ander tempo dan de dagelijkse gang van zaken in het dorp. In de schilderijen, sculpturen en installaties van de vier komt dit element – het verschil in tijdsbeleving – steeds terug. Grappig is dat ze ieder een totaal andere esthetiek en stijl hebben: Till schildert ontzettend fijne fotorealistische assemblages van banale zaken als fastfood en porno, Leopold schildert op het moment voornamelijk vogeltjes, maar wel op een wijze waardoor hij ook op Art Basel te zien zal zijn, Renate maakt vreselijk arbeidsintensieve textielsculpturen en Alex doet gemiddeld drie tot vier jaar over één van zijn supergedetailleerde tekeningen.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Ik zou graag iets doen wat nu onmogelijk lijkt, bijvoorbeeld een expositie op de maan. Niemand zou er kunnen komen, maar iedereen zou het van een afstand kunnen zien.

Wat maakt of breekt een goede show?
De pers heeft een grote rol. Verder is natuurlijk de installatie van de werken erg belangrijk, het moet voor de bezoeker echt een beleving zijn. Tegelijkertijd blijft een galerie ook een soort winkel, dus hebberigheid opwekken kan de doorslag geven. Uit ervaring blijkt ook dat vooral de samenwerking met de kunstenaar ontzettend belangrijk is – alleen wanneer je samen echt op één lijn zit gaat de vertaling van het werk in het atelier naar de presentatie in de galerie goed. Tegenwoordig wordt het ook steeds belangrijker om mensen actief bij de tentoonstelling te betrekken middels openingen, finissages en andere evenementen.

Welke jonge Nederlandse kunstenaars moeten we in de gaten houden?
Tinkebell. Zij is onder meer politiek gearrangeerd bezig en maakt furore binnen de kunstwereld. Tip: google haar dan zie je goede billen én goede kunst, haha. Verder zou ik ook zeker letten op Nynke Koster. Ze maakt waanzinnige objecten met gegoten rubber. Het zijn dingen die heel erg het midden houden tussen design en autonome kunst. Zet het in een galerie en het is een functioneel object, zet het bij een tafel en het is een kruk. Je wilt haar werk aanraken en er aan pulken, wat je dan ook naar hartenlust mag doen.

Naam: Meier Boersma & Ruben Bunder
Galerie: Vriend van Bavink

Hoe komen jullie aan deze galerieruimte?
De Geldersekade was een paar jaar geleden een gedoogzone – junkies, dealers, hoeren en andere gekkies werden daar met rust gelaten zodat ze zich niet zouden verspreiden over De Wallen. Met het project 1012, waarmee De Wallen werden opgeschoond, kwam op een gegeven moment ook de Geldersekade aan de beurt. Het eerste pand dat werd opgeleverd had een bedrijfsruimte op de begane grond, wat niet te verhuren viel met twintig crackheads voor de deur, maar voor een galerie was het perfect.

Wat is er momenteel in jullie galerie te zien?
Aukje Dekker gebruikt de galerie momenteel als atelier voor de expositie Stick or Twist. We hebben hiervoor twintig lege canvassen verkocht aan twintig verschillende mensen. Op de doeken wordt stapsgewijs een kunstwerk gemaakt. De stappen op ieder doek zijn identiek aan elkaar en met iedere stap komt er vijftig euro bij. Hierbij is het dus aan de koper van het canvas om te bepalen wanneer hij of zij het werk ‘af’ vindt. Dus of hij stopt (‘stickt’) of beslist dat hij er nog een stap bij wil (‘twist’). Er zijn nu acht stappen gezet en alle kopers doen nog mee. (Je kunt dit project volgen op stickortwist.nl.)

In onze programmering laten we veel conceptuele exposities zien waar de relatie tussen kunst en de markt wordt belicht. We zijn ook altijd op zoek naar bijzondere plekken in Amsterdam om exposities te organiseren, zoals het Huis met de Hoofden op de Keizersgracht, een vergeten Jezuïtische schuilkerk op de Raamgracht en een verlaten Chinees winkelcentrum op de Geldersekade.

Hoe ziet jullie droomexpositie eruit?
Een nieuw project van één van onze kunstenaars op een pindakaasvloer, met opblaasbare fluorescerende objecten van Koons, rollende hamsters van Tinkebell en Abramovic zwijgend aan de bar. In het Tate. Met verrassingen. We zoeken hiervoor nog geldschieters.

Wat maakt of breekt een goede show?
Opkomst, reacties, verkoop, aandacht, verdieping, plezier, avontuur. In willekeurige volgorde.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Van Matthijs Booij hebben we het afgelopen anderhalf jaar 260 werken verkocht. Hou de man in de gaten. Teun Castelein moet je altijd in de gaten houden, maar het is de vraag wanneer hij met iets nieuws komt. Jerry Kowalsky opent in september in Vriend van Bavink – hou dat ook zeker in de gaten. Met Daan den Houter gaan we misschien ook iets doen, als hij z’n snor afscheert.

Naam: Marnix van Boetzelaer
Galerie: Boetzelaer|Nispen

Hoe ben je in deze business terechtgekomen?
Rond het eind van mijn studie kunstgeschiedenis in 2010 ben ik naar Londen verhuisd in de hoop op betere kansen op de banenmarkt. In 2011 zijn we daar begonnen met een ruimte. In 2012 zijn we vervolgens in Nederland begonnen en werd alles wat serieuzer.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Het was een tip van mijn buurvrouw Jeanine Hofland, ook galeriehoudster.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
Een solo van Michaela Frühwirth. Een Oostenrijkse kunstenaar die volstrekt compromisloos te werk gaat. De hele ruimte is gewijd aan één tekening van vier bij vier meter. Deze tentoonstelling staat nog tot 6 juni.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Als ik dat zou weten dan had ik hem allang georganiseerd. Ik heb trouwens nog nooit een show gemaakt met alle kunstenaars die ik representeer, als een statement waar de galerie nu eigenlijk voor staat. Dit staat hoog op mijn lijstje!

Wat maakt of breekt een goede show?
De hoeveelheid moeite die erin is gestopt. Doordat de activiteiten van galeries steeds meer weg van de ruimte en meer richting beurs verschuiven is er minder aandacht voor de show. Ongeacht of het werk goed is, als er veel werk in een show is gestoken neem je de kunst vanzelf ook serieuzer.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Dit soort vragen kan je niet aan een galeriehouder stellen als je een objectief antwoord wil. Ik ga voor Bob Eikelboom, veel jonger (23) krijg je ze niet, veel beter ook niet trouwens!


Naam: Bonne Reijn
Galerie: De Schans

Hoe ben je in deze business terechtgekomen?
Door vrienden te helpen die toffe dingen doen en door nooit te studeren of überhaupt echt iets te kunnen.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Die heb ik geërfd van mijn moeder toen ik acht was – het is namelijk mijn ouderlijk huis. Ik woon hier al mijn hele leven.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
Naast het werk van Frans van Steenhoven – de opa van een goede vriend van mij – zie je nu mijn eigen collectie die ik door de jaren heen heb verzameld.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
In mijn woonkamer met al mijn vrienden.

Wat maakt of breekt een goede show?
Geen idee. Ik denk dat mensen eerst eens even goed bij zichzelf te rade moeten gaan wat kunst nou precies is, wat het verkopen ervan inhoudt en wat een ‘expo’ (een veel te vaak gebruikt woord als je het mij vraagt) precies is. Daarnaast lijkt het wel of mensen de termen gezelligheid, warmte en toegankelijkheid helemaal uit het oog zijn verloren.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Kim David Bots, Thomas van Rijs, Paul de Jong, Floor van het Nederend, Gilles de Brock, Otto Kaan en Abel Minnee.


Naam: Floor Haverkamp
Galerie: Foam Editions

Hoe ben je in deze business terechtgekomen?
Ik heb kunstgeschiedenis gestudeerd in Leiden en ben na mijn studie begonnen bij een bedrijf dat een database beheert van gestolen en vermiste kunstwerken. Daarna werkte ik bij een kunsthandel met Hollandse en Vlaamse oude meesters en uiteindelijk begon ik in 2012 bij Foam Editions. Mijn interesse in fotografie ontstond al tijdens mijn studententijd – ik was toen al in de doka van de studentenvereniging te vinden. De kennis die ik daar heb opgedaan komt nog steeds van pas.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Deze galerieruimte is onderdeel van Foam Fotografiemuseum Amsterdam, hier worden foto’s verkocht van fotografen die een tentoonstelling hebben gehad in Foam, of waarvan het portfolio is verschenen in Foam Magazine. Het is een ruimte met een gevarieerd aanbod van fotografie. Er zijn jonge talenten te zien, die bijvoorbeeld een tentoonstelling hebben gehad in Foam 3H, maar ook werken van meer gevestigde fotografen zoals Anton Corbijn of William Klein.

Wat is er momenteel in jullie galerie te zien?
Momenteel is er nieuw werk te zien van Noémie Goudal, een jonge kunstenaar uit Parijs die deze week haar eerste solo-expositie opende. Daarnaast werk van de Italiaan Lorenzo Vitturi en het Zwitserse fotografenduo Onorato&Krebs. Nieuw zijn ook de foto’s van de magisch-realistische schilder Carel Willink uit de tentoonstelling Schuivende Luchten – Willinks wolken boven het Rijksmuseum.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Een expositie waar je je even in een andere wereld waant, verrast wordt en geïnspireerd weer naar buiten loopt. Maar ook een expositie die toegankelijk is. Ik vind het altijd erg leuk om werk buiten de eigen galerieruimte te kunnen laten zien, waarbij wordt samengewerkt met verschillende partners. Op het moment zijn bijvoorbeeld enkele werken bij Hutspot te zien, waardoor de fotografie van Foam Editions ook een ander publiek kan aanspreken.

Wat maakt of breekt een goede show?
Ik denk dat het bij Foam Editions belangrijk is de diversiteit van fotografie te kunnen laten zien. Maar ook dat kunst niet alleen voor ervaren verzamelaars is of mensen die veel van kunst afweten, maar iets waar je ook met een kleine beurs van kan genieten. Bij Foam Editions bieden we bijvoorbeeld nu ook in samenwerking met Foam Lab werk aan van jonge kunstenaars vanaf 75 euro.

Welke jonge Nederlandse kunstenaars moeten we in de gaten houden?
Dat zijn er zoveel! Maar ik ben erg benieuwd naar de ontwikkeling van het werk van Awoiska van der Molen, Ruth van Beek en Marleen Sleeuwits.